De klok wijst 0:45 aan als op het kerkplein achter de kerk van lieverlee de auto’s toestromen. Hier en daar vang je geluiden op van ‘eindelijk, we mogen’, ‘ik heb er zoveel zin in’. De sfeer met elkaar is goed en zo wordt alle bagage overgeladen in beide bussen en auto. koffie, koek en snoep wordt vast op de stoelen klaargelegd.
Daarna beginnen we met elkaar de werkvakantie in het fietsenhok. Er wordt gelezen uit Psalm 72 vers 1-8 ‘….En Hij zal heersen van de zee tot aan de zee, en van de rivier tot aan de einden der aarde.’ Deze week hopen we met elkaar wat na te denken over deze Psalm waar boven staat ‘Salomo als type van Christus’. Daarna mogen we beginnen met gebed, en waar we altijd bewaard moeten worden waar we ook gaan, wordt dat nu toch wel extra ervaren.
Daarna is het tijd om te vertrekken, dat betekent veel knuffels en handen schudden en mogen we veel ‘goede reis’-wensen ontvangen. Het doet ons goed.
De reis loopt voorspoedig totdat er bij een van de bussen een probleem opduikt met de koelvloeistof. Er wordt gestopt om te kijken of we er wat mee kunnen, maar dat blijkt niet mogelijk te zijn. Ondertussen zijn er vele belletjes gepleegd en worden alle mogelijke talen die we kennen gesproken om wat te regelen. Halverwege de middag wordt er een vervangende bus geregeld en wordt de ene groep met een taxi naar het verhuurbedrijf gebracht, vanaf daar wordt de reis vervolgd en komen we ’s avonds laat aan in Roemenië.
De eerste zondag in Roemenië bestaat uit een dienst in de plaatselijke Hongaars Gereformeerde Kerk, ’s middags wordt er een Nederlandse dienst geluisterd. ’s Avonds wordt er een Bijbelstudie gehouden gezamenlijk met de damesploeg die vlakbij in een ander dorpje aan het werk zal gaan.
Daarna wordt op maandagochtend het werk opgepakt, door Chris en Cors zal er een dak op de in aanbouw zijnde zijingang van de kerk worden gezet en zal daar alles netjes afgetimmerd worden. Ook worden de deuren en ramen geplaatst. Bas en Cees pakken werk zoals het vervangen van de houten trap in de kerktoren, het plaatsen van plafonds bij de voor- en achteringang van de kerk, waar Bas vorig jaar tijdens de werkvakantie al het houtwerk rond de ingang volledig vervangen heeft. Ook worden er door hun nog ramen in de kerk vervangen als ook het stuc weghalen van een natte hoek in de kerk om het te laten drogen. Dirk-Jan bouwde intussen een steiger bij de toren van de kerk om de toren schoon te maken en wat verfwerk te verrichten aan de ramen en luiken in de toren.
De andere jongens hebben op maandag aan een oude boogkas gewerkt. Het plastic van deze kas was kapot gewaaid en moest daarom vervangen worden. Een kas van 10 meter bij 30 meter en 5 meter hoog vraagt dan best wat werk. Zo worden de dagen van liever lee doorgewerkt en wordt er veel werk verzet. Later in de week worden de luifels van de kerk nog in de lak gezet en worden de luiken in de toren van een frisse verflaag voorzien.
De sfeer in de groep mag erg goed zijn en zo worden er ook veel goede gesprekken gevoerd. In de avonduren worden onze (inmiddels) kennissen bezocht die in het dorp wonen. Een gezin wat een oud orgeltje in huis heeft staan is een vast adres voor ene bezoek, er mogen dan psalmen in het Nederland gezongen worden, al wordt het niet verstaan door de bewoners, toch mag er een verbondenheid gevoeld worden. Van gesponsord geld worden ook voedselpakketten uitgedeeld worden aan de arme gezinnen in het dorp. Schrijnende situaties kom je dan tegen. Volwassen vrouwen van 1,50 meter vanwege gebrek aan voedsel in hun jeugd. Vrouwen die bijna niet meer uit de voeten kunnen omdat ze versleten zijn van het werken op het land vroeger, veelal hebben deze mensen geen pensioen omdat dit werk voor hun ouders werd gedaan. Geen pensioen betekent geen geld voor boodschappen of kleding voor de kinderen. De kinderen zwerven wat op straat rond en kunnen maar slecht op school meekomen omdat hun ouders hen ook niet kunnen helpen met hun schoolwerk. Een generatie die er waarschijnlijk ook nooit bovenop zal komen!. Ook bezoeken we ds. Mike Pál bij wie (bijna) dezelfde groep als dit jaar een tuin mocht aanleggen bij het Day Care Center in Kécz. Zo vliegen de dagen voorbij en is de week helaas ook zo voorbij.
Op de tweede zondag die we in Roemenië mogen zijn luisteren we ’s ochtends als eerste een Nederlandse dienst, waarna we weer een dienst in de Hongaars Gereformeerde Kerk mogen bijwonen. ’s Middags is er een samenzangmiddag georganiseerd door en voor beide werkvakantiegroepen als ook voor alle mensen in het dorp. Met elkaar mogen we zingen. In het Nederlands en in het Hongaars. ook houd Bas een toespraak met geestelijke toepassing bij een vaas met bloemen die hij mocht draaien uit een stuk van de oude deurposten van de kerk in Kiskereki. Zo mogen we een goed samenzijn hebben met elkaar in de kerk. Aan het begin van de avond wordt er afscheid genomen van elkaar omdat we ’s nachts weer zullen vertrekken naar Nederland.
Het is rond half 1 ‘s nachts als er van liever lee wat gerommel op gang komt in de naschoolse opvang in Kiskereki. De tijd van gaan is aangebroken. In alle rust en stilte worden de laatste dingen ingepakt, nog wat tanden gepoetst en de bus en auto geladen. Om goed en wel 1 uur vertrekken we. Zo zacht als mogelijk is met een bus die een enorme herrie lijkt te maken op dit tijdstip rijden we nog even ‘bovenlangs’, een begrip voor een straatje wat wat hoger tegen de heuvel aanligt en waar een paar hele arme gezinnen wonen. De Hongaarse gastvrijheid betekent dat het ons op de terugreis aan niks zal ontbreken zoveel eten als er meegegeven wordt. Besloten wordt met elkaar om dit over 4 tassen te verdelen en deze aan de tuinpoortjes van de armste gezinnen te hangen, onze laatste hulp voor deze reis.
Wij mogen weer terug naar Nederland en hebben veel ellende en armoede gezien. Deze mensen en gezinnen blijven hier en moeten zoals elke keer weer de dagen door zien te komen. Er komt voor hun geen einde aan….
Na een voorspoedige reis mogen we veilig in Nederland aankomen, we mogen met elkaar terugkijken op een mooie en waardevolle reis.
